LEKKER ZWEMMEN EN OP NAAR DE GASTGEZINNEN!

We moesten vroeg uit de veren vanochtend, we gingen namelijk hiken naar een zwemplek! Na het ontbijt met broodjes nutella en bananen namen we nog even de tijd om afscheid te nemen van de kinderen in het opvanghuis. We mochten een lesje Zumba meedoen en Femke, Isabel en Dewi dansten enthousiast mee! Lisanne en Elin stonden te dansen met een meisje uit het opvanghuis tussen hen in, zij wilde hun handen vasthouden. Na de Zumba is op officiële wijze de cheque die leerjaar 1 en 2 hebben opgehaald voor Rehoboth overhandigd, daar waren ze erg blij mee! 

Daarna was het dan echt tijd om te vertrekken. Busjes in en op naar Daraitan! Onze gidsen leidden ons langs de rivier voor een korte hike. Al snel waren we erg warm: tijd voor verkoeling! Gelukkig konden we in mooie poelen in de rivier gaan zwemmen, maar natuurlijk niet voordat de fotoshoots op dit mooie plekje waren gedaan. Toen de foto's eenmaal gemaakt waren, konden ze echt niet meer wachten om lekker af te koelen. Ze liepen het water in, maar een aantal reizigers ontdekte ook een rots waar ze vanaf konden springen in het diepe! Jelmer stal de show met zijn salto’s, maar ook Elisa kon mooie salto’s maken! Zij dook enthousiast het water in, maar ze had haar zonnebril nog op en die werd zo door de stroming meegesleurd, oeps! Dewi was ondertussen lekker aan het filmen met haar go pro, die heeft de mooiste beelden van vandaag! 

Het zwemmen kon de groep natuurlijk niet lang genoeg duren, maar na een poosje moesten we toch eruit. Tijd om terug naar de busjes te hiken! Onderweg liet een van de gidsen een groepjes reizigers allerlei lokale vruchten zien en proeven. Evi, Yvon, Isabel, Ingmar M en Seyda kregen eerst een groen en zuur vruchtje, en daarna plukte de gids een grote vrucht. Evi herkende het goed, cacao! De gids maakte de vrucht open en liet ons proeven, het vruchtvlees was lekker, maar de bonen waar we per ongeluk op kauwden smaakten onbewerkt toch niet al te best. 

Eenmaal terug bij de busjes was het tijd voor een toiletstop en om onze lunchpakketjes te eten. Deze keer kregen we geen bestek, maar een handschoentje om de rijst met onze handen op te eten! Weer een nieuwe ervaring, zullen we maar zeggen 😉. Terwijl het net begon te regenen, gingen we op weg naar het dorp van de gastgezinnen, goede timing! We zagen de tropische bui vanuit de busjes, en reden daarna met mooi uitzicht langs de bergen. Toen we uit de busjes stapten, was het tijd om het laatste stukje te voet af te leggen, met onze bagage over het onverharde pad naar de gezinnen. Maar onze lieve chauffeur Dan had speciaal voor ons een Jeep geregeld die de bagage meenam, was dat even een geluk voor de reizigers! Vooral Dewi was blij dat ze haar zware tas niet hoefde te sjouwen. 

Na een korte wandeling langs de bananenbomen kwamen we bij de kerk en gemeenschapszaal van het dorp, waar een mooie poster ons welkom heette. Binnen zaten de meeste gezinnen ons al op te wachten, nu werd het wel heel echt! Lisanne en Jennah vermaakten zich meteen met de kinderen om hen heen, en toen was het tijd om iedereen te matchen aan zijn gezin voor de komende dagen. Iedereen gaf hun mama’s en de kinderen een hand, en toen kwam het spannende moment om mee naar het huisje te gaan. Isis en Florien kwamen bij een huisje met heel veel schattige kittens, en Florien vindt het oh zo moeilijk om die toch maar niet aan te raken! Evi en Emma kregen intussen een rondleiding over de plantage van hun gastgezin en hebben zelfs al verse mango’s geplukt! Elin en Dewi maakten de kinderen van hun gezin ontzettend blij met de ballonnen die ze hadden meegenomen, daar werd volop mee gespeeld, en een andere groep was al meteen gezellig gaan basketballen met de kinderen uit het dorp. 

Toen we weer bij elkaar kwamen voor het welkomstdiner, kwam het ook naar boven dat het toch best wel lastig is om in deze heel andere omgeving te verblijven. De huizen zijn klein en warm, en ook de toilet- en douchevoorzieningen zijn niet wat wij gewend zijn. Sommige reizigers waren een beetje ontroerd om te zien en bedenken dat de mensen hier altijd zo leven. Maar ondanks de andere omstandigheden, zijn de mensen wel heel gastvrij en gelukkig, merkten een aantal anderen ook al op. Het vraagt wat aanpassingsvermogen van de groep, maar ze steunen elkaar er goed doorheen! Lisanne besloot de avond nog net wat spannender te maken door van de trap af haar enkel te zwikken. Even flink schrikken, maar gelukkig kon ze er later zelf alweer grapjes om maken. Het was een lange en voor sommige best pittige dag vandaag, maar nu gaan we lekker slapen en morgen maken we er weer een mooie dag van met elkaar!