TAAL- EN CULTUURLES EN EEN INDRUKWEKKEND SLOPPENWIJKBEZOEK

Vandaag was het dan echt tijd voor onze eerste echte volledige dag in Manila! De eerste nacht in het hostel is de meeste reizigers goed bevallen. Een aantal reizigers werd door de jetlag ’s nachts even wakker, maar de meesten hebben lekker kunnen bijslapen van de reis. Mart, Gijs, Ingmar S., Ingmar M., Nick, Thomas en Jelmer waren zelfs zo diep in slaap dat ze zo door de afgesproken ontbijttijd heen zijn geslapen, oeps! Gelukkig stonden ook voor hen nog geroosterde broodjes, eitjes en fruit klaar toen ze er eindelijk waren. 

Na het ontbijt kregen we een leuke taal- en cultuurles. Tijd om wat meer te leren over de Filipijnen! De lerares vertelde onder andere over de geschiedenis en over de normen en gebruiken in het land. Zo leerden we alvast over de Filipino time, en over het belang van gastvrijheid en beleefd groeten. Vooral bij ouderen moet je dat op de juiste manier doen, en Dewi oefende de ‘Mano po’ direct even bij docent Kjelvar. De lerares vertelde ook over de nationale dansen, en Lisanne kende de dans met de bamboe zelfs! Dat moesten we natuurlijk ook even zelf proberen, dus heupjes los! Isabel, Isis, Elin en Florien stonden gelijk vooraan! Bij een dans moesten de reizigers tijdens het dansen een bekertje water op hun hoofden balanceren. Dit ging Femke en Dewi goed af. Bryan deed ook een goede poging, maar toen hij opkeek van het vallende bekertje van Thierry, was zijn bekertje helaas ook niet meer te redden. Yvon, Isabel, Dewi, Madelief, Elisa, Evi en Femke probeerden een leuke foto te maken met de bekers op de hoofden, maar bij iedere poging viel een ander bekertje van de hoofden. Na een stuk of 8 pogingen gaven we maar op, dit was voor de meiden nog moeilijker dan het dansen ermee! 

We gingen verder met het leren van Filipijnse woordjes en zinnetjes om tijdens de reis te gebruiken. Ze hebben in de Filipijnen heel veel talen, maar gelukkig spreekt iedereen in deze omgeving Tagalog, dus dat gingen we oefenen! We leerden onder andere te vragen hoe het met iemand gaat, om dankjewel en goedemorgen te zeggen, en hoe we kunnen vertellen als we iemand missen. Steeds mocht iemand anders even oefenen. Toen Bryan werd gevraagd wie hij miste om het zinnetje te oefenen, maar die mist nu nog niemand! Tess wilde gelukkig het zinnetje wel oefenen door te zeggen dat ze haar moeder mist. We sloten de les af met het vlechten van matjes, wat de inheemse mensen van de Filipijnen ook als kunst doen. De meeste reizigers maakten allemaal hun eigen matje, maar de jongenstafels vonden één met de hele groep wel genoeg. Docent Seyda was het mastermind achter het matje van de jongens, maar Kick en Danilo hielpen haar goed! 

Na de les gingen we even lunchen en daarna was het alweer tijd voor de volgende activiteit: een sloppenwijk bezoeken. Isabel dacht lekker te genieten van de muziek in de busrit ernaartoe. Ze zat met haar benen omhoog, maar toen de bus over een hobbel reed, vloog ze zo met stoel en al achterover naar de achterbank. Gelukkig kon ze er wel om lachen!

Eenmaal in de sloppenwijk bezochten we het project Young Focus, dat kinderen en hun families uit de wijk sponsort en ondersteunt in hun educatie, zodat ze een beter leven kunnen opbouwen. Ze vertelden over hun werk en daarna gingen we in groepjes de wijk in. Wat een ervaring was dat! Er wonen ontzettend veel mensen in kleine huisjes in slechte omstandigheden dicht op elkaar. De wijk begon ooit bovenop een grote vuilnisbelt, maar ook nu ligt er nog veel vuil op de grond. De stank vond de groep heel indringend, niet te geloven dat mensen daar echt in wonen. Merle en Suus vonden het super indrukwekkend dat mensen zo dicht op elkaar leven, ze beloven in Nederland nooit meer verwend te doen, want nu weten ze pas hoe goed ze het daar wel niet hebben! Ook Jelmer vond dat we in Nederland niets te klagen hebben. 

Ook Thomas en Thierry vonden het super indrukwekkend, maar hen viel ook iets anders op: de sfeer was heel gezellig en alle mensen waren heel vrolijk en vriendelijk! En de mensen in de wijk vonden ons ook indrukwekkend. Overal waren kinderen die high-fives wilden of heel hard “6-7” riepen! Ze keken wel verbaasd omhoog naar hoe lang de reizigers zijn, net een stel reuzen vergeleken met de Filipino’s. Ook wilden ze graag de armen van Elisa bekijken, zulke witte huid hadden ze nog niet eerder gezien. Na afloop van de wandeling in de wijk kwamen we samen om de ervaringen uit te wisselen. Wat een indruk heeft dit gemaakt, Tess had er gewoon geen woorden voor. 

In de busjes terug werd er nog lekker muziek geluisterd en zagen de reizigers direct het verschil weer met de rijkere wijken en luxe gebouwen van Manila. Heel verschillende werelden, in één stad! Bij aankomst in het hostel konden de meesten niet wachten om weer even de airco in te duiken en te douchen, Merle zei dat ze nog nooit in haar leven zoveel had gezweet als vanmiddag. Na het opfrissen stond ons een lekkere taco-maaltijd te wachten, tot grote vreugde van de groep. Het is geen rijst! 

Nu we weer wat opgefrist waren, hadden een aantal reizigers ook nog wel zin om wat te doen vanavond, dus zijn we nog even op ontdekking gegaan in de wijk. Onder begeleiding van onze drivers liepen we een rondje door de wijk in de avond. Het was intussen donker buiten, maar Suus, Merle en Jennah moesten toch hun zonnebril op hun hoofd zetten, voor de look natuurlijk. Er is zo ’s avonds nog veel bedrijvigheid op straat, het is namelijk eindelijk een klein beetje afgekoeld. We liepen ook nog langs een enorm grote universiteit, en verder heel veel winkeltjes met eten. Na een stop bij een 7/11 konden de reizigers met hun handen vol snacks weer terug naar het hostel. Tassen weer inpakken en op naar bed, want morgenochtend gaan we al vroeg weer op pad!