KAJAKKEN, SUPPEN EN OP NAAR DE GASTGEZINNEN

Vandaag was een spannende dag! We begonnen vanochtend met een lekker ontbijtje bij het guesthouse, en daarna kwam iedereen weer bepakt en bezakt bij de bussen aan. De indeling van de busjes is inmiddels al helemaal bekend, en we gingen weer gezellig op pad naar de mangroves om te gaan kajakken en suppen!

De rit daar naartoe werd wat vertraagd door een stop om te tanken in de buurt van de drukke markt. Mila en Julia vdB. vertelden dat ze alle geluiden en mensen op straat wel heel druk vonden, dat is echt niet te vergelijken met hun Nederlandse dorpen! Gabriëlle was tijdens de tankbeurt wel benieuwd hoe duur de benzine eigenlijk was, en met een beetje omrekenen kwamen we uit op ongeveer één euro per liter. Lekker goedkoop, dachten de meiden, totdat we erachter kwamen dat het gemiddelde maandsalaris in Gambia ongeveer 40-60 euro is. Dan blijkt benzine en vervoer toch ineens heel duur voor de gewone mensen hier! De reizigers snapten vervolgens ook meteen waarom er hier overal zoveel ezels met karren zijn, en waarom zo veel mensen lopen langs de weg of vragen om een lift. 

Toen we verder reden werd de drukte steeds minder, en toen kwamen we uit bij een mooie plek aan de rivier. Zonnebrand op, kleren uit en het water op! Een gedeelte van de groep stapte in de kajaks, en de rest ging op de sups. Ciaran kreeg zelfs een surfplank, en na een beetje een wankel begin had hij de slag snel te pakken. Achter de gids aan peddelden we de mooie groene mangroves in, vol met bomen met hangende kronkelende wortels. Het water stond eerst nog laag, maar naarmate het getij opkwam, werd de mangrove steeds verder gevuld. Zelfs een flink stuk landinwaarts komt het zoute water dus op! 

Achteraan de groep lukte het Aharon maar niet zo goed om zijn sup recht te krijgen. Mevrouw Wagenaar en Rachel riepen allerlei tips toe, maar toen bleek dat zijn sup het stuurvinnetje miste! Niks mis met zijn supskills dus, en na wat overstappen kon hij ook mooi verder. Julius liet zien dat hij dit vaker doet, en stond er super soepel en stabiel bij. Maar die mangrovewortels lopen in rare kronkels, dus na een kleine botsing maakte hij toch een plons! En hij was niet de enige, ook meneer Deurloo moest even zwemmen toen die zijn balans verloor! 

Na de mooie en gezellige tocht op het water, stond er een lekker lunchbuffet voor ons klaar. Na de pittige rijst van gisteren waren de reizigers heel blij met frietjes en pasta, maar toen bleek de pastasaus toch ook best pittig te zijn. Toen iedereen lekker gegeten had, stapten we weer de busjes in, op naar de gastgezinnen! 

Om ons voor te bereiden op ons verblijf daar, gaf Amadou in de busjes nog een korte taal- en cultuurles. Eerst kregen we allemaal een Gambiaanse naam, zodat de gastgezinnen ons makkelijk konden aanspreken. Amadou verzon voor iedereen een Gambiaanse naam met de eigen voorletter, maar toen er veel dubbele letters waren moest hij even improviseren. Zo kreeg Maud de naam Mam, wat in de lokale taal oma betekent. Bij Teijl kon hij even niks met een T verzinnen, dus die werd Ibrahim. Veel namen hier zijn vanuit het Arabisch afgeleid, omdat de mensen Islamitisch zijn. Maar blijkbaar zijn ook Lisa en Mirthe hier al bekende namen, lekker makkelijk! Daarna vertelde Amadou meer over de verschillende volken en culturen in Gambia en leerden we groeten in de talen Wollof en Fula, die de mensen in ons dorp spreken. Ook het eten, de religie, en de gewoontes kwamen aan bod. Toen er nog tijd was voor vragen wilde Tess weten wat ze vooral niet moesten doen bij hun gastgezin om niet disrespectvol te zijn. Dat was een mooie vraag, waarop Amadou nog benadrukte hoe belangrijk het is om respect te hebben voor de ouderen. 

Met onze hoofden vol met deze voorbereidingen reden we vol verwachting verder het binnenland in. Het landschap werd langzaam steeds droger en sommigen vulden de tijd met een dutje, terwijl anderen nog lekker een muziekje aanzetten. Nora schreef intussen samen met Julia v.E. in haar reisdagboek, en Isa, Yfke en Gabriëlle vermaakten zich door naar de kindjes te zwaaien in de dorpjes waar we langs reden. 

Uiteindelijk reden we de grote weg af en de zandweg op, en na een kwartiertje hobbelen kwamen we aan bij ons dorp. Overal kwamen kinderen vandaan gerend die naar ons riepen en zwaaiden, zo blij dat we er waren! Toen we de bus uit waren zaten de vrouwen in hun mooiste kleren te drummen op schalen en oude jerrycans, en werd er enthousiast gedanst om ons welkom te heten. De backpacks kwamen van de bus, en toen was het tijd voor ieder groepje om hun gastgezin te gaan ontmoeten. 

Omringd door vele kinderen liep iedereen naar zijn huisje toe. Toen de begeleiders even later een rondje langs alle gezinnen liepen, kwamen de verhalen meteen los! De ene vertelde opgelucht dat het ze eigenlijk best meeviel en dat de mensen zo aardig en gastvrij waren. Bente, Roza-Linde en Myrthe hadden ook al lekker gegeten, met hun handen uit de schaal. De groep van Bruce kreeg zelfs nog een tweede diner aangeboden, maar de jongens zaten al vol. Anderen vonden het toch echt wel heftig om te zien hoe de mensen hier leven, en moesten even slikken om hier de komende dagen te verblijven. Maar het was mooi om te zien hoe de reizigers elkaar daarbij hielpen, en hoe iedereen uiteindelijk samenkwam bij het huis van het dorpshoofd. Daar heette het dorpshoofd ons officieel welkom en vertelde wat over de geschiedenis van het dorp. Na een kort praatje en het uitwisselen van iedereens verhalen, verdwenen alle reizigers al gauw weer terug naar hun gastgezin om lekker te gaan slapen. Morgen bij daglicht gaan we het dorpsleven verder verkennen!