DE LAATSTE DAG IN SURINAME! 

Het was tijd om afscheid te nemen van het dorp en de gastmama's. Om 8.15 verzamelden we bij de boten. Langzaam druppelden de reizigers binnen, sommigen werden door de gastmama's en kinderen uit het dorp geholpen met bagage! Anderen hadden een to go box met lekker eten meegekregen voor onderweg. Wat een lieve mensen zijn het toch! Scipio had zelfs zelfgebakken cake meegekregen van zijn gastmama.

Als een team hebben we alle bagage in de boten geladen en toen was het toch echt tijd om gedag te zeggen, er werden nog foto's gemaakt en de nodige knuffels gegeven. Toen we de boten inging werden we verrast door een prachtig lied gezongen door de gastmama's om ons een goede reis te wensen. Hier en daar speelden ook wel wat emoties op. In die 4 dagen kun je toch echt wel een mooie band opbouwen. Helena en Laurine waren in de boot samen mooie herinneringen aan het delen over hun gastgezinnen. 

Het was een uurtje varen. Voor één boot was het een rustgevende tocht, terwijl de andere boot geteisterd werd door een giga spin. Gelukkig was daar reisleidster Loes die de groep kon beschermen (lees: heel hard gillen en om hulp roepen). Gelukkig zijn de mannen hier niet bang voor een spin en schoot een andere boot snel te hulp! 

Weer in Atjoni konden we de laatste snacks halen en begonnen we aan de weg terug richting Paramaribo. Er werden lekker dutjes gedaan, muziek geluisterd, meegezongen en spelletjes gedaan. Na een poosje stopten we bij een stukje bos dat volledig verwoest is door illegale goudwinning, door de grote hoeveelheid kwik die gebruikt wordt is de grond nu giftig en groeit er niks meer. De reizigers  stelden hele goede vragen, zo vroeg Floor hoe het zit met het herstel van het bos, helaas vertelde Euritha dat dit een heel lang en onzeker proces is. Zenaïde vroeg zich af hoe het zat met de handhaving, en ook die is niet aanwezig door corruptie in het land. Weer wat geleerd. 

We maakten een stop bij White beach, hier konden we nog even chillen voordat we het vliegtuig in gaan. De meesten hebben nog lekker gezwommen in het zwembad. Ook werd er een bluf kaartspel gespeeld door Minke, Laurine, Charis, Michelle, Mark en Helena. Daarna ging een hele groep lekker weerwolven spelen. Tijd om de tassen in te pakken, dit bleek voor sommigen nog best een uitdaging aangezien we natte zwemkleding bij ons hadden. Hugo dacht een geniale oplossing te hebben en zijn zwembroek in zijn bidon te proppen.

Het was dan nu toch echt tijd om richting vliegveld te gaan. Onze trouwe gids Cirano kwam nog even doei zeggen. Hij kreeg een welverdiend luid applaus, waarna Sila riep ‘mag ik je bril hebben?!’ En ze kreeg m nog ook! Het mooie was dat Cirano binnen twee seconden weer een nieuwe bril op had. De bril staat Sila erg goed! 

We komen aan op het vliegveld en dan slaan we snel de laatste souvenirtjes in en kunnen we vertrekken... want zoals Cirano ons zo mooi heeft geleerd: ‘er is een tijd van komen en een tijd van gaan en de tijd van komen is gegaan en de tijd van gaan is gekomen. In Suriname zeggen we niet vaarwel maar tot ziens!’ 

Dus... tot ziens Suriname!