De laatste dag: afscheid van Nieuw-Aurora en terug naar huis🌿✈️

De allerlaatste dag alweer. Wat is de tijd voorbijgevlogen! Vandaag stond een lange reisdag op de planning, dus we startten vroeg.

Om kwart over zeven verzamelden we bij de boten en namen we uitgebreid afscheid van al onze gastmoeders en helpers uit het dorp. Cato vroeg aan Ivy: “Gaat u het ook zo missen, mevrouw?” De laatste pangi’s werden uitgedeeld en omgeknoopt en er werden nog snel wat foto’s gemaakt. Er werd volop gezwaaid en daar gingen we. Wilmijn zei hardop: “O, ik hou van haar.” Daarmee bedoelde ze haar gastmoeder. Het typeert hoe bijzonder de band was geworden in zo’n korte tijd ❤️.

We voeren over de rivier en één van de boten spotte onderweg nog een grote kaaiman 🐊, zeker een meter lang, op het droge. Daar werd nog even voor teruggekeerd. Het was alleen wéér niet de boot van Tom, onze biologiedocent die zo hoopte dieren te spotten. Elke keer als je bij hem in de boot of bus zat, zag je niets.

Toen we in de haven van Atjoni aankwamen, begon het zachtjes te miezeren. Onze bussen moesten nog komen, dus er was nog tijd voor een plaspauze en om voor de laatste keer snacks in te slaan.

Toen de bussen arriveerden, vormden we weer een treintje om alle backpacks in de vrachtbus te laden. Teamwork makes the dream work. Daarna verdeelden we ons over de bussen en reden we in ongeveer tweeënhalf uur naar White Beach, waar we nog wat laatste zonnestralen konden meepakken ☀️. Eerst stond er nog lunch op het programma. Op het menu: burgers met friet. Daar werd iedereen gillend enthousiast van. Fenne sprong bijna letterlijk een gat in de lucht 🍔🍟.

Ook werd er volop gebruikgemaakt van de toiletten en Cato was vooral enthousiast over één detail: je kon ze doortrekken. Zo zie je maar hoe snel je de kleine, luxe dingen in het leven gaat waarderen als je het even anders hebt ervaren 🚽.

Bij het strand ging een deel van de groep lekker op het zand liggen, anderen speelden weerwolven in een hutje en een paar sprongen nog even het zwembad in. Daarna spoelden de meesten zich nog snel af onder de douche. Janna baalde een beetje: haar gastmoeder had haar shirt gewassen en daarna bij het vuur laten drogen, waardoor het nu volledig naar rook ‘stonk’. Maar goed; we kwamen allemaal uit de jungle en niemand rook echt opperbest 🌴🔥.

We maakten nog een laatste groepsfoto en om kwart voor drie vertrokken we richting het vliegveld, ongeveer een half uurtje rijden. In dat halfuur ontdekte Jans ineens dat haar telefoon nog op het strand bij de toiletten lag. Paniek. Gelukkig kwam het goed: voor €35 werd hij teruggebracht. Ivy en Jans wachtten buiten terwijl de rest alvast ging inchecken. Na ongeveer drie kwartier sloten ze weer aan in de rij en gingen we door naar paspoortcontrole, douane en security.

Bij de paspoortcontrole moest Djai zijn hoofddeksel afdoen. Door de lichte paniek besefte hij even niet dat zijn pet ook een hoofddeksel was 🧢. Gelukkig kwam hij daar snel genoeg achter. Kyano kreeg ondertussen een complimentje van de medewerker: “U ziet er goed uit meneer!” 🤩

Bij de security duurde het ontzettend lang. Maar als we één ding hebben geleerd in Suriname, dan is het dat je niet moet haasten. Haast en tempo maken bestaat er niet. Geduldig blijven is de sleutel, al is dat met zo’n grote groep pubers soms nog best een uitdaging ⏳.

De een na de ander checkte alvast waar hij of zij zat in het vliegtuig en de eerste ruilplannen werden gesmeed. De afspraak was dat er pas geruild mocht worden als we eenmaal in de lucht zaten.

Toen de eersten overal doorheen waren, kwamen we erachter dat we nog maar vijftien minuten hadden tot het boarden zou beginnen, om half zes. Dus hop: iedereen die al door de security was, snel op jacht naar snacks en laatste souvenirs. Maar Suriname zou Suriname niet zijn als er ook hier weer vertraging ontstond. Eén voor één kwamen leerlingen naar ons toe met de vraag wat er aan de hand was. Wij wisten het ook niet en gaven steeds hetzelfde advies: goed naar de omroep luisteren.

Rond kwart over zeven klonk eindelijk het verlossende bericht door de speakers. Met bijna een uur vertraging konden we naar het vliegtuig. En dat was maar goed ook, want inmiddels regende het. Voor het eerst deze reis! We kunnen wel stellen dat we enorm geluk hebben gehad met het weer 🌧️✈️. 

In het vliegtuig werd er natuurlijk meteen geprobeerd te ruilen van plek, wat eigenlijk niet volgens afspraak was. Dus eerst iedereen weer terug naar de eigen stoel. Maar zodra het seatbelt-sign uitging, begon het grote ruilen direct. De meesten waren inmiddels doodmoe en probeerden wat te slapen.

Na ongeveer negen uur vliegen landden we op Schiphol na een hele soepele vlucht! 

Op Schiphol ging alles verrassend vlot: paspoortcontrole, douane, nergens problemen. Alleen bij de bagageband moesten Iris, Wilmijn en Tom nog lang wachten op hun backpacks. Toen die uiteindelijk ook verschenen en de klamboes waren ingeleverd, konden we afscheid van elkaar nemen 💞. Het Isendoorn College vertrok weer per bus richting Warnsveld 🚌. 

Wat hebben de leerlingen bijzondere ervaringen opgedaan, en wat hebben ze het goed gedaan. Nu is het tijd om na te genieten, alle indrukken te laten bezinken en even bij te komen van negen dagen vol avontuur, nieuwe ontmoetingen en continu “aan” staan.

Hopelijk nemen ze dit avontuur de rest van hun leven met zich mee en horen jullie snel alle verhalen van hen. Wij vonden het een waar genoegen om deze reis met deze groep te begeleiden.

En zoals Cirano het mooi zei: zeg nooit tot nooit, wie weet tot ooit 🌍.