Schoolbanken, cassavebrood bakken & zinderende sportwedstrijden 🏏

Isendoorn ontbeet vanochtend weer gezellig bij hun gastgezinnen en draaide daar inmiddels hun vaste ochtendroutine. Gisteravond was er al fanatiek overleg geweest over de badkamerplanning 🧼: kwart over zes? Half zeven? Of: ‘six zeven’, zoals de leerlingen nu hadden gezegd. “Al die kinderen hier doen dat nu ook,” zei Fenne, “Trotse mama hier!” 

Het was voor iedereen een vroege start: kwart voor acht verzamelen. Bernd en Thiago dreigden te laat te komen, want de wekker was niet afgegaan ⏰. Maar gelukkig was Bernd op tijd uit zichzelf wakker geworden en stonden ze voor de afgesproken tijd al klaar. Voor Faye, Wilmijn en Charlotte was het vroege opstaan ook even pittig. Dit keer niet vanwege een poedelnaakt bad, maar door een ongepland nachtprogramma met een spin in de klamboe van Charlotte. En dan bedoelen we écht ín de klamboe 🕷️. Toen ze iets te veel lawaai maakten en hun moeder polshoogte kwam nemen, heeft zij minstens tien minuten staan lachen om de paniek.

De dag begon op een christelijke school. Om acht uur verzamelden we ons in rijen;  mannen en vrouwen apart. De Surinaamse vlag werd gehesen, er werden christelijke liederen gezongen, versen voorgedragen en samen gebeden. Daarna gingen de leerlingen naar hun klaslokalen: zes in totaal, waarvan er vandaag slechts drie bezet waren door docenten. Na de lesjes die de Isendoorn-leerlingen hadden voorbereid konden zij dus weer naar huis. Ook viel op dat er maar weinig middelen beschikbaar waren en dat deze in slechte staat verkeerden. 

In de voorbereide lesjes werd er galgje gespeeld, Anna Maria Koekoek, stoelendans, zakdoekje leggen en ho ci wa. De kinderen genoten zichtbaar, en onze groep ook. Lynn merkte op dat de kinderen in haar klas écht niet luisterden. Waarop Ivy reageerde dat dát precies is hoe het voor ons voelt als zij niet luisteren. Een mooi moment van wederzijds begrip 😉. Wilmijn stond ondertussen voor de klas alsof ze nooit anders had gedaan. Het zal wel in de genen zitten, met een moeder als docent 🤪.

Daarna liepen we door naar de openbare school. Hier oogde alles iets georganiseerder: meer middelen, meer docenten. Er was een sportdag aan de gang en er werd fanatiek geslagbald 🏏. Wij mochten meedoen en sloten daarna aan bij het touwtje springen. We kregen ook de kans om vragen te stellen over het onderwijs hier. Een leerzaam inkijkje in hun dagelijkse schoolleven 📚.

Als afsluiter kwam er een spannende wedstrijd slagbal: Nederland tegen Suriname. De eindstand? 28–33. Nét verloren. Maar dat mocht de pret niet drukken.

We wandelden door naar de lokale kliniek 🏥. Het uitzicht was fenomenaal. De leidinggevende vertelde over de kliniek en wat ze er allemaal doen: een soort huisarts, tandarts en ziekenhuis ineen, zoals Jans het mooi samenvatte. Er zijn drie spreek- en behandelkamers, een apotheek, een verloskamer en een klein kantoor. Pas sinds een jaar is er 24-uurs stroomvoorziening. Airco is er niet; ventilatoren zorgen voor verkoeling. Dat maakte indruk. Op de deuren in de kliniek stond ‘Mohana’. Xian vroeg wat dat betekende: mondkap op, handen wassen en afstand houden. Een term uit de coronatijd. Dat wij die naam niet hebben bedacht, klinkt toch een stuk gezelliger.

Toen de eerste groep klaar was met de rondleiding, stapten Rosalie en Julie nog even de rivier in om hun enkels te verkoelen. Cirano, onze contactpersoon hier in Nieuw-Aurora, rende bezorgd naar ons toe: er zitten hier piranha’s, let op! De meiden lachten het weg. Tot hij serieus bleek. Julie reageerde nuchter: “Ach joh, als we gebeten worden, zijn we toch dichtbij het ziekenhuis!” Gelukkig bleef het bij frisse enkels 🐟.

Na de lunch kon wie wilde helpen met cassavebrood bakken. De vermalen en gedroogde cassave moest eerst gezeefd worden. Julie adviseerde om “een beetje agressief te zeven, maar niet té.” Lynn vond het op Parmezaanse kaas lijken én ruiken, instemmend geknik alom 🙂‍↕️. 

Op een ijzeren plaat boven een houtvuur werd het meel gebakken 🔥. Je kon er eventueel een figuurtje in maken. Het was er erg heet en we kregen ijsjes in plastic zakjes, die je met je tanden moest openmaken, ter verkoeling. De Surinaamse kinderen deden dat moeiteloos. Voor ons was het een ware uitdaging 😅. 

Van het cassavebrood proefden we twee varianten: naturel met awara-olie en een zoete met kokos en bruine suiker. Unaniem oordeel: heerlijk 😋. Emma vroeg zich hardop af waarom we dit niet gewoon in Nederland hebben.

Door de warmte haakten sommigen al eerder af. Na het bakken volgde een verfrissende duik in de rivier, kreek en het beekje. Britt genoot zichtbaar: “Puur omdat ik zonder ouders weg ben.” Zij gleed samen met Julia M., Hanna en Yinte van een steen die als soort glijbaan diende 🛝. Daar knapt een mens van op. Thiago werd plots uit het water geroepen omdat het tijd was om te gaan. Hij snapte er niets van. Uiteindelijk bleek dat zijn moeder gewoon niet wilde dat hij alleen naar huis moest lopen 🤩.

Om half vijf trok bijna iedereen het Fairaway-shirt aan voor de voetbalwedstrijd ⚽️. We moesten even wachten op de tegenstander, maar vermaakten ons met de kinderen uit het dorp. Uiteindelijk speelden we 7-tegen-7. Kyano scoorde drie keer (alle punten die we hadden), maar met vijf doelpunten tegen ging ook deze overwinning naar Suriname. We houden het maar op de weersomstandigheden 😉. 

Niet iedereen voetbalde mee; sommigen speelden gewoon gezellig met de dorpskinderen. Onder een fantastische volle maan sloten we de avond af 🌕. 

Rond half acht ‘s avonds kwamen nog wat meiden chillen bij het verzamelpunt. Lena meldde dat ze vandaag wel 4,5 liter water had gedronken en maar drie keer had geplast. “Je zweet alles eruit.” Loïs noemde zichzelf een ‘turbogutser’, herkenning alom.

Morgen verzamelen we om kwart voor negen voor de jungletocht 🌿. We gaan vissen en naar een stroomversnelling om te zwemmen. ’s Avonds sluiten we af met het eindfeest en bonte avond. Wordt vervolgd!