Een dagje helpen in het dorp 🌿

Om kwart voor negen kwamen we bijeen in ons verzamelpunt in het dorp. Iedereen had toen al ontbeten bij zijn eigen gastgezin. Bij Wilmijn, Faye en Charlotte waren ze zelfs zó vroeg wakker dat ze poedelnaakt een ochtendduik namen in de rivier 🤭. Er was nog niemand te bekennen. De meeste dorpelingen leven met het donker en het licht: vroeg naar bed, vroeg weer op 🌅.

Bij het verzamelpunt werden meteen de eerste verhalen uitgewisseld. Ecrin, Janna en Jans hadden dapper de hangmat getest, maar hielden het niet de hele nacht vol. Rosalie en Anna-Lyke hadden daarentegen een indrukwekkende negen uur geslapen. Julia M. had ook heerlijk geslapen. De eerste nacht was een feit, en iedereen had het overleefd. Zelfs Hanna, Emma en Yinte die een soort zilvervisjes over de muur hadden lopen 😉. 

Omdat het zondag was, stond er een kerkdienst op het programma. Xian keek haar ogen uit naar alle prachtige, kleurrijke outfits. Het was een Surinaamse dienst, dus veel verstonden we niet. Op een gegeven moment werden we zelfs gevraagd iets over onszelf te vertellen, daar kwamen we pas later achter… oeps. Ondanks de taalbarrière was het bijzonder om dit mee te maken en even onderdeel te zijn van deze gemeenschap 🙏🏽.

Na de dienst kreeg iedereen een uurtje om luchtigere kleding aan te trekken. Daarna verzamelden we opnieuw en splitsten we de groep in tweeën. De nummers 1 gingen cassave verwerken, de nummers 2 aan de slag met kalebassen.

De cassavegroep maakte een lange wandeling door de jungle. Sommige meiden droegen schalen en spullen sierlijk op hun hoofd, zoals de vrouwen dat hier doen, een prachtig gezicht. 

Onderweg leerden we dat er twee soorten cassave zijn: een zoete met een bordeauxkleurige stengel en een bittere met een wittige stengel. De zoete wordt gebruikt voor onder andere soepen, de bittere voor brood en koekjes. In een soort treintje trokken we de cassaves uit de grond, hakten ze los en gaven ze door. Tussendoor kregen we een vers geplukte ananas 🍍 die zelfs bij de niet-ananasliefhebbers in de smaak viel. Ook proefden we een maripa, een klein oranje vruchtje met een smaak die moeilijk uit te leggen is. Met deze vitamientjes konden we de terugweg aan, dit keer met volle schalen op ons hoofd. Siem wilde dit ook graag proberen maar kreeg twee cassaves in zijn handen geduwd, want: hij is een man.

Ondertussen sneed de kalebassengroep de vruchten doormidden om ze leeg te lepelen. Dat doorsnijden was nog een hele klus, maar Xian kreeg het bijna voor elkaar om er twee perfect te halveren. Charlotte vond dat de schil naar brandnetel rook. Volgens Anna-Lyke zag de binnenkant eruit alsof je zuurkool had gegeten en daarna moest overgeven. Zo, dan hebben jullie er ook een beeld bij 😅. Fenne had er eerst weinig zin in, maar toen ze eenmaal bezig was, bleek ze niet meer te stoppen.

Tijdens de lunch ging iedereen terug naar het gastgezin. Cato heeft al meer dan 24 uur niet op haar telefoon gekeken en ‘geniet daar echt van’. 

De zwemkleding moest alvast aan voor het kruidenbad later die middag. Yfke H. en Nienke zorgden nog even voor lichte paniek bij hun moeder toen ze verdwaald waren, maar na een korte zoektocht werden ze weer veilig herenigd. 

Na de lunch maakten we het werk af. Een deel schilde de cassave, anderen maakten deze schoon. Julia K. schilde zó snel dat ze als eerste klaar was, en dat met een hele grote! Iedereen keek verbaasd toe. De cassave gaat nu naar de mama’s, die er brood van zullen maken.

De uitgeholde kalebassen werden in de rivier gewassen. Vrijwilligers Cato, Vera, Isabelle en Yinte gingen mee. De laatste restjes werden eruit geschraapt en vervolgens geschuurd met zand uit de rivier. Cato kreeg de kalebassen op haar hoofd en voor de full experience werden er twee pangi’s om haar heen gewikkeld. Ze werd trots op de foto gezet door de dorpelingen 📸. Daarna werden de kalebassen gekookt en verzamelden wij ons weer om ze te versieren.

Met een stukje glas kerfde iedereen zijn eigen ontwerp in de kalebas: dolfijnen, palmbomen, bloemen en natuurlijk namen. Deze unieke souvenirs mogen mee naar huis 🐬🌴.

Aan het eind van de middag wachtte een bijzondere ervaring. De plaatselijke medicijnman reinigde ons met een bad van animisha, een soort anijsplant. Het is een spirituele reiniging waarbij drie keer een kom met kruiden en rivierwater over je heen wordt gegoten. Maar: de reiniging werkt alleen als je een pangi draagt en je je daarna niet wast met zeep. Vera had het nog nooit zo koud gehad in Suriname 🥶. Djai vond het tegelijkertijd raar én leuk voelen. Yfke H. vond het ijskoud, maar ook heerlijk fris.

Daarna doken we de rivier in om te zwemmen. Anna-Lyke twijfelde, want ze wilde haar geluk niet wegspoelen. Echter gingen de meeste meiden hun haar direct wassen in de rivier, waarbij ze elkaar hielpen 💦.

’s Avonds at iedereen weer bij het gastgezin. Sommigen hadden rijst in de middag en bami in de avond, of andersom. Julia M., Britt en Lynn maakten zelf baka bana’s en deelden die trots uit. De moeder van Hülya en Lena had cake met sprinkles gebakken.

Met lange kleding, flink wat DEET  🦟 en een gezonde dosis spanning stapten we later in twee boten voor een kaaimannentocht. Het was stil op het water, alleen wij en de natuur 🌌. Eén boot spotte twee kaaimannen en zelfs een slang. De andere boot zag twee keer twee glinsterende oogjes boven het wateroppervlak en wat zwaluwen. Ondertussen werd er zachtjes nagepraat over het avondeten, want helemaal stil zijn was toch iets te veel gevraagd voor sommigen. 

Terug in Nieuw-Aurora werden de waarnemingen meteen uitgewisseld, vooral met biologiedocent Tom. Wie had wat gezien? En stond het op beeld? 

Nadat we de planning voor morgen kort hadden doorgenomen; schoolbezoek, kliniekbezoek en een voetbalwedstrijd ⚽, ging iedereen terug naar het gastgezin voor nacht nummer 2 in het dorp. 

Thiago sloot de avond af met een handshake. “Breng ’m thuis, je weet toch!” Is goed, Thiago. De sfeer zit er hier goed in. Sleepy sweetie allemaal en tot morgen maar weer 🌙.