OP SAFARI EN NAAR DE GASTGEZINNEN

Vanochtend werden we al vroeg wakker, want de safari stond op de planning! Voor sommigen was die vroege wekker wel een beetje heftig, maar na een paar crackers en een banaan zat iedereen rond 07.00 uur in de jeeps en kon de safari beginnen!

Al snel kwamen we de eerste dieren tegen; we hebben antilopen, zwijnen, olifanten, bavianen, krokodillen en kleurrijke vogels gezien. Georgia zag zelfs veel eerder dan de gids de kleurrijke groene en blauwe vogeltjes! Onze gidsen vertelden veel over het park en de dieren die er leven. Zo worden sommige soorten antilopen wel 70-80 jaar oud! Lamin dacht even dat de gids bedoelde in antilope-jaren, niet in mensen-jaren. Dus het was een shock voor hem toen hij erachter kwam dat het echt mensen-jaren zijn en dat ze dus echt zo lang leven! Ook hebben we meerdere olifanten gezien, zelfs terwijl ze aan het badderen waren in het water! Jayden vond niet alleen de olifanten erg bijzonder, maar had ook veel interesse in de veren van de vogels die op de grond lagen. Gelukkig had Tijs zijn speciale camera mee om mooie foto’s te maken en kunnen we in Nederland nog lang nagenieten van de safari.

Na de geslaagde safari was het tijd voor het ontbijt. Gavin vertelde dat hij het zo gezellig vindt met de buddy’s en graag een groepsapp zou willen aanmaken om met iedereen contact te houden, wat een leuk idee! Daarnaast maakten de buddy’s er ook weer een feestje van tijdens het ontbijt en dansten Gavin, Luuk en Lamin lekker mee!

Nadat we allemaal een lekker omeletje hadden gegeten als ontbijt, konden we weer instappen in de bus. De bus bracht ons naar de markt in Damongo. Op de markt kregen de reizigers samen met hun buddy de taak om de ingrediënten voor ‘Jollof’ te kopen, een typisch Ghanees gerecht. Met een boodschappenlijstje en geld gingen de groepjes de markt op.

De buddy van Daniëlle, Georgia en Mabel nam als enige vrouwelijke buddy gelijk het voortouw en de andere buddy’s volgden haar snel. Het is namelijk zo dat de vrouwen hier altijd de boodschappen doen. Als enige vrouwelijke buddy wist zij dus meteen waar ze moest zoeken toen ze het boodschappenlijstje kreeg! Daarnaast is deze markt in een ander koninkrijk dan waar onze buddy’s vandaan komen. Dit betekent dat de buddy’s de lokale taal niet spreken. Onze leerlingen konden ze daar dan weer goed bij helpen door met handgebaren aan te wijzen wat ze nodig hadden! Joep en Anthony hielpen zo hun buddy op weg door bijvoorbeeld aan te wijzen waar de makreel te vinden was op de markt! Binnen een uur was iedereen weer terug bij de bus met volle tassen. Daarnaast hadden Daniël en Joshka nog wat extra’s meegenomen, namelijk 40 flesjes frisdrank die in totaal maar zo’n 100 GHS kostte (omgerekend zo’n 8 euro). Dat koopje konden ze natuurlijk niet laten liggen.

Na het bezoek aan de markt werd het tijd om dan eindelijk richting de gastgezinnen te gaan. Onderweg naar het dorp maakten we een korte, maar flinke regenbui mee. Dat komt bijna niet voor hier, want het is nu droogseizoen. Normaal regent het vanaf half oktober tot half april niet! Super bijzonder dus dat het even regende. Na een busrit van 3 uur reden we het dorp binnen waar we de komende 3 nachten zullen verblijven bij de families van onze buddy’s!

Dat de grote bus opeens het dorpje in reed, was voor de dorpelingen ook wel een belevenis. Zoveel blanken mensen bij elkaar in hun dorp hebben ze nog niet eerder gezien. We werden warm ontvangen door de mensen van het dorp en de reizigers vertrokken samen met hun buddy’s naar hun nieuwe huis voor de komende dagen. Ze kregen de opdracht om hun kamer in te richten en de klamboe op te hangen, maar bijvoorbeeld ook om te vragen waar ze moeten plassen, poepen of zichzelf moeten wassen. Dat is namelijk op verschillende plekken in het huis!

Al lopend naar de huizen konden onze reizigers al meteen beginnen met begroetingen oefenen die ze eerder geleerd hebben! Finn wist alleen even niet meer wat hij moest zeggen; in plaats van “anula”(goedenavond) te zeggen, zei hij “aloha” tegen de mensen in het dorp, oeps!

Toen iedereen eenmaal in hun kamer was gesetteld en de klamboes goed hingen, werden we toegesproken door Peter. Peter is de pastoor in het dorp en daarnaast ook de persoon die alles in het dorp voor ons heeft geregeld. Hij vertelde onder andere dat het dorp erg blij is met onze komst en we vanaf nu echt worden gezien als familie. Jayden vroeg zich nog af of er een ‘mall’ was in het dorp, maar helaas, er zijn hier geen winkeltjes. We gaan de komende dagen echt even meemaken hoe het is om in Ghana te wonen en te leven!

Bij het huis van Peter werd er nog even gekletst met elkaar. Daarnaast leerden Mabel en docent Soleil de kinderen uit het dorp het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen’. Dat pakte de kinderen goed op en al snel waren ze aan het meezingen!

Daarna was het tijd om terug te gaan naar het gastgezin, daar samen te eten en lekker te gaan slapen. In het dorp zijn geen lantaarnpalen, dus het wordt al snel donker. Dat betekent dat wij vanavond ook proberen lekker op tijd te gaan slapen na deze indrukwekkende dag!