KENNISMAKEN MET GHANA EN ONZE BUDDY’S!

Vandaag weer een nieuwe dag in het prachtige Ghana! We werden vanochtend voor het eerst wakker in Tamale. De meesten van ons hadden prima geslapen. Het was wel even wennen in een warme kamer met alleen een ventilator en geen airco. Ook moesten de lange mensen onder ons wennen aan de kleine bedden. De mensen in Ghana zijn namelijk een stukje kleiner dan wij grote Nederlanders. Gelukkig was Alejandro er om Hameds nek te masseren na deze korte nacht.

Om 8 uur zaten we met elkaar aan het ontbijt. We aten een lekker broodje met ei of pindakaas en een banaan voor de vitamientjes. Na het ontbijt was het tijd voor de taal- en cultuurles van Jasper. Jasper begon de les met een korte introductie over zichzelf. De vingers van Hamed, Lamin, Mabel, Joshka en Felix schoten meteen de lucht in. Iedereen was erg benieuwd naar het leven van Jasper hier in Ghana. Daarnaast is Jasper ook directeur van het trainingscentrum waar we verblijven. Lamin was erg benieuwd naar wat de jongeren hier in het trainingscentrum kunnen leren, en Mabel wilde weten hoelang de lesdagen zijn voor de jongeren hier. Joshka was tot slot ook nog benieuwd naar de motivatie van Jasper om dit werk te doen.

Daarna gingen we verder met de geschiedenis van Ghana. Sinds 1957 is Ghana onafhankelijk van de Britten, maar de invloeden hiervan merken we nog steeds. Zo spreken de mensen hier bijvoorbeeld ook Engels! Verder spreken ze ook veel lokale talen, zo’n 75 in heel Ghana! Wij zijn nu in het koninkrijk van Dagbon, de mensen heten hier Dagomba en ze spreken Dagbani. Ze hebben dus een koning in deze regio en in de dorpen zijn er chiefs. Dat zijn de leiders in het dorp. Jasper liet ons goed zien hoe we ons moeten gedragen als we naar de chief toe gaan in het dorp. Zo moeten we bijvoorbeeld hurken om respect te tonen. Gelukkig voor Finn mag je ook voorover buigen en hoef je niet per se door je knieën te zakken! Verder vertelde Jasper dat de chiefs soms wel 40 verschillende vrouwen hebben. Finn vond dat toch wel een beetje spannend, want dat betekent dat je dus 40x zoveel problemen zou hebben!

Er zijn best wel wat ‘regels’ in het dorp. Anthony vroeg zich af of je ook verbannen zou kunnen worden uit het dorp. Jasper geeft aan dat dit niet zo is, tenzij je aan hekserij doet. Wat we de komende dagen wel gaan proberen als groep is om ons zo goed mogelijk te mengen in de samenleving. Dit betekent bijvoorbeeld dat we zo veel mogelijk onze rechterhand gebruiken. De mensen in Ghana gebruiken hun linkerhand namelijk alleen voor het toiletbezoek 😉. Jayden was nog even bang dat hij niet meer met bestek mocht eten, omdat je dan zowel een mes als vork in allebei je handen hebt, maar dat maakt gelukkig niet uit. Je zal alleen wel gek aangekeken worden door de mensen hier als je met je handen eet en je dan toch je linkerhand gebruikt.

Zoals de reizigers zelf zeggen zijn we met een “special groep” in Ghana. Maar de Ghanezen zullen zich hier volgens Jasper niet zo druk om maken. Het enige wat zou kunnen is dat ze Joshka 40 jaar oud schatten door zijn haar en baard. En ze wellicht gek opkijken van een blonde of bruine haarkleur. Tijs merkte gelijk op dat ze hem dan wel ‘heel raar’ zouden aankijken aangezien hij een ginger is. Maar dat valt tot nu toe nog erg mee!

Daarna gingen we door naar het volgende onderwerp, het dorp van de gastgezinnen! We gaan straks verblijven in het dorp Sakpalua. De huizen zien er anders uit dan dat we in Nederland gewend zijn. Jasper tekende voor ons een plattegrond met de verschillende hutjes van het huis. Zo konden we ons alvast een beetje voorbereiden op de aankomst in onze gastgezinnen. Toen was het tijd om de lokale taal te leren. Jasper leerde ons dat groeten bijna het allerbelangrijkste is in de Ghanese cultuur, je kan nooit te veel groeten! We leerden woorden als dasiba (goedemorgen) en anteree (goedemiddag). Het makkelijke aan deze taal is dat je na een groet alleen maar hoeft te antwoorden met ‘naa’. Dat kunnen we gelukkig wel onthouden! Hamed paste de geleerde woordjes meteen toe, want toen wij het klaslokaal uitliepen en we een Ghanees tegenkwamen, groette hij hem meteen met ‘Anteree!’.

Na de les van Jasper stonden onze buddy’s ons al op te wachten. Het spannende moment was nu dan eindelijk aangebroken! We schudden elkaar de handen en begonnen met een kennismakingsspel om elkaars namen te leren. Nadat de namen ongeveer in ons hoofd zaten, werden de reizigers verdeeld over de buddy’s en werd het tijd om echt kennis te maken. De reizigers kregen een aantal voorbeeldvragen die ze konden stellen, maar dat was maar amper nodig! De meesten stelden gelijk een hoop vragen aan hun buddy en waren bijvoorbeeld erg benieuwd naar hun familie en het huis waar ze wonen.

Na een korte kennismaking volgde de lunch en daarna was het tijd om samen met de buddy’s te vertrekken naar Mole National Park! De Ghanezen maakten er in de bus gelijk een feestje van! De muziek ging aan en de schouders werden los geschud! Na een rit van ongeveer 3 uur kwamen we aan bij Mole. De sleutels van de kamers werden verdeeld en daarna was het dan eindelijk tijd om te gaan zwemmen of even lekker te relaxen. Het zwembad was al snel gevuld met het grootste gedeelte van de groep. Een aantal deden een wedstrijdje wie het snelste naar de overkant kon zwemmen. Anderen waren druk in de weer met een bal overgooien in het zwembad. Helaas kon Finn niet zwemmen vanwege zijn been, maar gelukkig hield Alejandro hem gezelschap.

De buddy’s zijn voor het eerst bij Mole en hebben ook nog nooit eerder gezwommen. Na een tijdje durfden vier van de buddy’s het dan toch aan en sprongen het zwembad in! Gelukkig was er een ondiep gedeelte, want ze konden nog niet zo goed zwemmen. Verder daagden Lamin en Alejandro de buddy’s uit tot een wedstrijdje opdrukken naast het zwembad. Na een tijdje was iedereen wel toe aan een verfrissende douche, maar Alec, Daniël, Tijs, Jayden, Daniëlle, Jason en Hamed konden nog wel uren in het zwembad blijven.

Rond zeven uur was het tijd voor het diner. Toen we aan Luuk en Jayvie vroegen of ze aan hun buddy wilde vragen of hij bij hun aan tafel kon komen zitten, sloeg de paniek toe. Ze wisten even niet meer wie hun buddy was, ze herkende hem alleen maar aan zijn onderbroek! Gelukkig konden Jessica en Soleil ze hiermee helpen. We aten friet met kip of vis en een flesje cola. Dat ging er bij iedereen wel goed in! Iedereen kletste nog gezellig na en de verhalen gingen heen en weer. Maar, de wekker staat morgen weer vroeg, dus we zochten ook weer op tijd ons bed op! Morgenochtend gaan we hopelijk een hoop olifanten spotten tijdens de safari!