HET EINDE VAN EEN BIJZONDERE REIS!

Om half negen schoven we aan bij het ontbijt, uitslapen dus! Eline en Esmée waren er al vroeg bij, maar wachtten braaf tot de rest er was voordat ze begonnen te eten. Na het ontbijt verplaatsten we ons richting het zwembad, waar Tijn, Owen D., Emma H., Sem en Lois V. zich uitleefden in de speeltuin 🛝.

Vervolgens hadden Bo en Dennis een creatieve opdracht voor ons bedacht: het schrijven van een limerick. Iedereen kreeg tot half twaalf de tijd om ermee aan de slag te gaan. Het rijmschema was A-A-B-B-A en de inhoud moest uiteraard over onze reis gaan. Verspreid door het hostel zat iedereen te schrijven. Om half twaalf kwamen we weer samen en werden de limericks voorgedragen. De één wat enthousiaster dan de ander, maar uiteindelijk deed iedereen goed mee. Lucas, Owen A., Siem en David zongen over feestjes tot in de late uren. Lois V., Maud, Veerle, Emma V., Emma H. en Lois G. zongen over dat ze bij hun gastgezin zichzelf niet konden wassen en ze er niet wilden plassen. Kyala, Jente en Evy’s limerick ging over ‘vieze pap’ 🤪. Zo blikten we samen terug op deze bijzondere reis.

Ondanks de bewolking lieten Alizée en Hannah zich niet tegenhouden en namen zij een verfrissende duik in het zwembad bij het hostel. Anne en Mayee volgden al snel, waarna ook Lucas, Siem, David, Owen A. en Tijn het water insprongen. Anderen verkozen een plekje langs het zwembad om te chillen. Een paar vermaakten zich op de kamers.

Om half één verzamelden we ons voor de lunch: frietjes met toast met ei en mayonaise, of een soort kaastosti met tomaat. Na de lunch brak de zon steeds vaker door en genoten we van de laatste zonnestralen en een flinke dosis vitamine D ☀️. Lieke en Noa vlochten de haren van Marli, Emma V. en Bo. Anderen pakten ondertussen hun backpacks weer in, dit keer voor de allerlaatste keer 🙏🏽. 

Rond 15.00 uur werd Marli opgehaald door haar vader en zusje. Zij zet haar reis door Zuid-Afrika nog even voort. Het afscheid was emotioneel en aandoenlijk 🥹. Dat belooft wat voor morgen!

Om 15.45 uur zouden we met busjes vertrekken richting de luchthaven van Johannesburg. Al rond half vier kwam iedereen keurig op tijd aanlopen. We hebben ons blijkbaar na een week toch niet helemaal laten beïnvloeden door de manier waarop Zuid-Afrikanen omgaan met tijd. Met drie busjes reden we naar het vliegveld, waar alles opnieuw soepel verliep. Helaas moest Floris bij de security afscheid nemen van zijn ducttape, want ‘daarmee kun je iemand stevig vastbinden’, en dat was natuurlijk niet de bedoeling 😅. Simon werd hier even apart genomen en moest uitleggen waarom hij naar Amsterdam vloog. Toen hij antwoordde met: “Going home,” vroeg de man waarom zijn ‘home’ daar was.

In de rij bij de douane vroegen Floris en Noa zich hardop af waarom je moet aangeven of je een bom bij je hebt, want als dat zo was, zou je dat toch nooit toegeven? Na de douane hadden we nog ruim een uur om te winkelen en souvenirs in te slaan. Noa kocht twee voetbalshirts: één voor zichzelf en één voor het thuisfront. Anderen gingen voor sleutelhangers, petjes, shotglaasjes en magneten.

Het is inmiddels bijna tijd om het vliegtuig in te gaan, dus we komen eraan!