AFSCHEID EN SAFARI!

Met kleine oogjes kwam de groep vanochtend rond zes uur bijeen. Het avontuur in Elundini zit erop! We namen afscheid van de buddy’s, maakten nog een groepsfoto en vertrokken vervolgens weer in twee bussen 🚌🚐.

Daarna begon de lange en hobbelige terugreis richting Port Elizabeth, met opnieuw een pitstop bij het feesttankstation waar we vrijdag ook al waren geweest. Dit keer was het er een stuk rustiger: weinig muziek en vooral veel hongerige leerlingen die driftig op zoek gingen naar snacks. Sommigen moesten thuis eerst nog de geitjes voeren of een koe melken en kregen op dit vroege tijdstip écht geen ontbijt naar binnen. Anderen hadden simpelweg geen zin in nóg een keer papa, oftewel pap.

In de bus werden her en der weer dutjes gedaan. Zodra iedereen goed wakker was, ging de muziek aan en werd er dit keer stilletjes meegezongen. Onderweg naar Addo Elephant Park voor de safari werden we al getrakteerd op vier giraffen 🦒, een groepje olifanten 🐘, een struisvogel, een kameel 🐫en wat zebra’s 🦓, en dat terwijl de safari nog moest beginnen. Eenmaal aangekomen splitsten we ons op in vijf groepen.

Eén groep bestond uit Sem, Eric, Owen D., David, Damian, Simon, Lucas, Owen A. en Siem samen met Dennis. Maud, Veerle, Morris, Tijn, Emma V., Lois V., Emma H., Noa, Lieke, Flore, Marli, Floor, Floris bij Sidwell, onze driver van de afgelopen dagen. En daarnaast nog drie meidengroepen: Kyala, Evy, Jente en Aïsha met Sakumzi, zijn broer Koko en Anne samen. Eline, Esmee, Lois G. en Marlieke gingen met Bo mee. Alizée, Sophie, Fenna, Selina en Hannah met Mayee. In de bus van Dennis ging het vooral veel over poep 💩; met name Owen D. kon er maar geen genoeg van krijgen. Ook werd er fanatiek gediscussieerd over de vraag wie een onderling gevecht zou winnen: een waterbuffel of een olifant? In Bo’s bus werd uitgebreid met de gids gesproken over zijn leven, Kerstmis 🎄 en de verschillen tussen het vieren daarvan in Zuid-Afrika en Nederland.

In de bus van Anne stopte de gids plotseling, raapte een kever 🪲 van de grond en nam die mee de bus in. De spanning was niet alleen voelbaar maar ook hoorbaar. Kyala durfde hem uiteindelijk toch te aaien. Zij, samen met Jente, Evy en Aïsha, vond het vooral grappig dat de gids uitlegde dat het om een uitstervende soort ging, om hem vervolgens op de grond te laten vallen. In Mayee’s bus sloot Selina zo nu en dan haar ogen; een paar uur geconcentreerd rondkijken in een natuurpark na zo’n korte nacht bleek behoorlijk zwaar. Hannah was verbaasd dat een andere jeep een stokstaartje en een schildpad 🐢 had gezien en haar bus niet, waarop Sophie passief-agressief reageerde: “Tja, dan moeten we ook minder praten en meer kijken!” Alizée wist een olifant zo mooi vast te leggen dat ze zelf nog niet eens de tijd had gehad om goed te kijken voordat de foto al naar iedereen werd ge-airdropt.

We spotten ontzettend veel olifanten, zó veel zelfs dat Hannah ze op een gegeven moment wel genoeg had gezien. Alle bussen wachtten nog een half uur bij slapende leeuwen in de hoop dat ze dichterbij zouden komen, maar dat gebeurde helaas niet. Wel konden we ze in de verte bewonderen. Van de Big Five hebben we er uiteindelijk drie kunnen afvinken. Volgens de gidsen een prima score 🎓.

Om 16.30 uur waren we terug bij de ingang van het park en moesten we vaart maken. Om half zes moesten we namelijk op het vliegveld van Port Elizabeth zijn. Het inchecken en de security verliepen opnieuw bijzonder soepel en met een kleine vertraging vertrokken we richting Johannesburg, onze laatste bestemming ✈️. Het was een gezellige vlucht en we waren er zo. Ons hostel zit op een aantal minuten rijden van het vliegveld, dus ook daar waren we binnen no time. Na drie dagen wassen uit een teiltje konden we hier lekker onder de douche springen.

Morgen staat er nog een dagje ontspannen op de planning, waarna we de reis richting huis vervolgen. Hier en daar klinken al geluiden dat sommigen het helemaal niet zo erg vinden om weer naar huis te gaan: omdat ze hun eigen bed of het thuisfront missen of omdat de schone kleding op is.

Maar Elundini gaat mee in de rugzak van avontuur 🎒. Als we spreken over een culturele uitwisseling, dan kunnen we met recht zeggen dat deze is geslaagd. Velen zijn uit hun comfortzone gestapt en hebben van dichtbij ervaren hoe anders het leven kan zijn, en hoe bijzonder het is dat zij dit mogen meemaken, om daarna weer terug te keren naar het veilige, goed georganiseerde en welvarende Nederland.