GASTGEZINNEN ONTMOETEN IN ELUNDINI

Vanochtend vertrokken we vroeg, mét ontbijtpakketjes, in busjes richting Elundini. Het zou een rit van zo’n vier uur worden. Vol goede moed gingen we op pad 🚐🚐.

Onderweg pikten we Sakumzi op en konden we nog snel wat snacks en vooral héél veel water inslaan,  want in Elundini is dat nauwelijks te krijgen.

De rit werd gevuld met aangevraagde nummers, gezang en dutjes. Een gesprek tussen Marlieke, Lieke en Floor leverde een memorabel moment op: “Ik mis mijn ouders eigenlijk helemaal niet. Ik denk natuurlijk wel aan ze, maar missen… nee!” Ondertussen trouwden Maud en Veerle in de bus, officieel voltrokken door meneer Langendoen. En Lucas, Sem, Damian en Owen D. zongen luidkeels mee met Taylor Swift 🎤.

Even later maakten we een pitstop om verf te halen. Dat duurde even, dus bespraken we hoe het Zuid-Afrikaanse zorgsysteem in elkaar zit, want onze volgende stop zou bij een kleine kliniek zijn. Toen de verf eenmaal binnen was, wilde Sakumzi nog heel even naar de winkel. Dat ‘heel even’ werd ruim een uur. De tijd vulden we met nog meer hitjes en gedans 🕺🏽 Uiteindelijk gingen Anne en Bo op zoek naar hem en vonden hem gelukkig snel. Omdat het inmiddels lunchtijd was en we eigenlijk al in het dorp hadden moeten zijn, namen ze meteen muffins, bananen en mandarijnen mee voor iedereen. Alle boodschappen voor de komende dagen zijn nu binnen!

Daarna gingen we weer de weg op. En wat voor weg! Onderweg spotten we allerlei wildlife: zebra’s, aapjes, bavianen, giraffen en impala’s. Toch werd er het hardst geapplaudisseerd voor 🥁… een groep koeien. Blijkbaar zijn zebra’s toch minder bijzonder dan gedacht 😅.

We maakten nog een korte plaspauze, onze laatste kans op een enigszins luxe toilet. Toen we uitstapten, bleek het tankstation één groot feest: een speaker pompte harde muziek door de lucht. Er werd dus vrolijk gedanst terwijl we op onze beurt wachtten 💃🏽.

Bij de kliniek maakten we kennis met hoe de Zuid-Afrikaanse gezondheidszorg is georganiseerd. Rijkere Zuid-Afrikanen kunnen een zorgverzekering afsluiten en terecht in privéklinieken, waarvan de kosten grotendeels vergoed worden. Voor mensen met minder geld betaalt het National Revenue Fund de zorg. Zij zijn aangewezen op lokale klinieken en regionale ziekenhuizen, waar grote tekorten zijn aan opgeleid personeel en medicijnen.

We kregen een rondleiding door een lokale kliniek. Alles wordt er nog op papier geregistreerd. Binnenkomst betekent eerst wegen en bloeddruk meten, daarna wachten. Vervolgens word je in de behandelkamer nagekeken en ingedeeld in vier categorieën: ziek, afspraak op de dag, te laat voor een eerdere afspraak of zwanger. Per categorie is er één verpleegkundige 🩺

Na afloop konden we vragen stellen. Esmee vroeg waarom de arts die ons rondleidde dokter wilde worden, Maud welke dag het drukst is, Aisha welke klachten de drie patiënten hadden die er die dag waren geweest, Noa welke ziekte het meest voorkomt en Lucas hoeveel mensen HIV hebben.

Hoe dichter we bij Elundini kwamen, hoe hobbeliger de weg werd. Bij elk dorpje dat we passeerden nam de spanning toe: Is dit het? O, maar dit ziet er nog wel prima uit! Maar nee, we reden weer door. Uiteindelijk kwamen we écht aan!

Voorzichtig stapten we uit. De meeste kinderen uit het dorp hadden zich al verzameld in de gemeenschappelijke ruimte. Ook hier werden we verwelkomd met een dans, een dans die is ontstaan als communicatiemiddel voor mijnwerkers. Simon, Lucas, Maud, Lois, Morris, Tijn, Emma V. dansten mee. Sommigen deden voorzichtig op de achtergrond mee. 

Daarna gaf Sakumzi een taal- en cultuurcursus Xhosa, waarbij we gezamenlijk de verschillende klanken oefenden. Ondertussen gingen sommigen voor het eerst naar het toilet hier. Veerle vroeg zich af of je kon doorspoelen of dat het gewoon een gat in de grond is met een wc-bril erop 🚽.

De buddy’s werden gekoppeld en er werd volop kennisgemaakt en gekletst. We aten onze lunch: gebakken ei, salade, bonen in tomatensaus, sandwiches en een zelfgemaakt warm broodje. Daarna verzamelden we alle spullen om iedereen naar hun nieuwe huis te brengen. Helaas regende het, waardoor alles glad werd. Siem en David gleden uit, gelukkig zonder de spullen in de modder te laten belanden. Het was een barre tocht, waarbij Marli heel internationaal uitriep: “That is… een beetje jammer!” Een dubbele regenboog maakte echter alles goed 🌈.

Nadat iedereen op de foto was gezet met de buddy’s bij hun huizen, kon de eerste avond beginnen. Marlieke, Fenna en Hannah doken meteen de keuken in. Simon en Lucas ontdekten dat er een televisie in hun huis stond en ploften direct voor de buis. Owen D. en Tijn bleken een soort troon-bed te hebben, maar beseften ook hoe anders het leven hier is dan thuis. Anderen richtten hun nieuwe onderkomen in en probeerden langzaam te wennen aan hun omgeving.

Morgen hebben we heel de dag de tijd om het dorp verder te verkennen en de mensen beter te leren kennen!