VAN DE LUXE WIJKEN VAN KAAPSTAD NAAR DE TOWNSHIPS RONDOM PORT ELIZABETH

De wekkers gingen vanochtend vroeg. Vanaf 7.30 uur kon ’t Frencken terecht bij het lopend buffet, en dat was niet voor niets: om 10.55 uur stond onze vlucht naar Port Elizabeth gepland. Terwijl sommigen hun backpacks de avond ervoor al hadden ingepakt, moesten anderen dit nog in alle vroegte doen. Een enkeling schakelde zelfs de hulp in van het thuisfront (lees: mama). Want ja… waar laat je eigenlijk je vieze was? 🧐

Langzaam druppelde iedereen binnen en werd er weer flink gesmikkeld. Om 8.15 uur zat iedereen keurig verdeeld over de busjes. Onderweg naar het vliegveld wierpen we nog een laatste blik op de townships. Met de kennis die we inmiddels hadden opgedaan, klonk er nu vooral respect - waar eerder afschuw overheerste.

Op het vliegveld verliep alles soepel, al ging het bijna mis: Marli mocht bijna niet mee omdat men niet geloofde dat Mayee onze begeleider was. Met een schuin oog werd haar gevraagd: “Are YOU the eldest?” Ook Floris zorgde voor spanning toen er een schaar in zijn handbagage werd gevonden. “Dat was ik dus vergeten!” Maar alles kwam goed, en ruim op tijd zaten we bij de gate. Daar had iedereen nog even vrije tijd. Om 10.55 uur vertrokken we; het vliegtuig was goed gevuld. Toen we op rij 1 begonnen, dachten sommigen zelfs heel even dat we businessclass vlogen 🛫

De vlucht was kort maar krachtig. Bij aankomst waren we binnen vijf minuten bij ons nieuwe verblijf: Lungile Backpackers. Een prachtige lodge waar iedereen zijn ogen uitkeek. Na de lunch was werkelijk iedereen verkocht. Eline en Esmee vroegen zich zelfs hardop af waarom we hier maar één nacht bleven. Nou… omdat we morgen vertrekken naar onze gastgezinnen in Elundini.

Over Elundini gesproken, en de townships die eerder aan bod kwamen in de presentatie van Little Lions-oprichter Stijn, kregen we vandaag de kans alvast een beetje ervaring op te doen. Hoe gaat het leven er in een township aan toe? Wie zijn de mensen die er wonen? Om 14.00 uur reden we naar township Colchester, een vlakte grenzend aan Addo Elephant Park. Vooraf klonk er wat ongemak: Is dit wel oké? Wat vinden ze ervan dat wij hier straks rondlopen? Dat gevoel werd versterkt toen we werden verwelkomd met een traditionele dans en zang. Van alles schoot door ons heen. Moeten we klappen? Hoe gaan we staan? Overheersend was het onwijs indrukwekkend 🤩 Kevin vertelde ons meer over het leven in de township. Dat ze al drie keer moesten verhuizen door ingrepen van de overheid, en dat ze hier eindelijk een plek hebben waar ze langer kunnen blijven. Maar makkelijk is het niet. Er groeit weinig, het drinkwater is slecht en er is weinig geld.

Even later ontmoetten we Sakumzi, onze gids voor de komende dagen, in zijn Art Gallery in Colchester: een houten huisje met wat stoelen, een bijzettafel, een bed en aan alle wanden zijn schilderijen en tekeningen. Iedereen werd steeds losser en na het bewonderen van de kunst kregen we een rondleiding door de township. Het blijft moeilijk te bevatten hoe mensen zo wonen. Honden, kippen en kuikens liepen overal rond. Het ene huis en erf was beter onderhouden dan het andere. Wat opviel, was dat afval zoals chipzakjes en flesjes zonder aarzeling op de grond werd gegooid. Maud merkte op: “Als je normaal je leven leidt, besef je niet dat mensen ook op deze manier leven.” Tegelijkertijd hing er een sterk communitygevoel. Heel het dorp liep uit; alle kinderen en jongeren verzamelden zich, en samen liepen we naar het sportveld.

Op het sportveld speelden we voetbal- en netbalpotjes, mét en tegen de community. Lois V. en Emma H. ontpopten zich tot fantastische tassenbewakers. Voetbal werd gestart door Simon, Sem, Lucas, Owen A. en Eric. Netbal door Flore, Marli, Maud, Emma V., Floris, Evy en Jente. Iedereen was enthousiast. In beide sporten werden we finaal ingemaakt, en dat terwijl zij op blote voeten speelden. Maar dat mocht de pret niet drukken!

Terwijl teams van 7-tegen-7 de strijd aangingen, liepen anderen rond met de kinderen. Sophie leek wel de oppas van het dorp: binnen no time kriebelde ze iemand in het haar, hing er een ander aan haar arm en zat er even later zelfs iemand op haar zij. Esmee, Lieke en Marlieke speelden met de kinderen, en Aisha en Kyala maakten vrienden met bijna iedereen. Er werden talloze foto’s gemaakt, vooral omdat de kinderen dat zo graag wilden. Tijn, Owen D. en Damian kregen nog wat fitnessinstructies een jongen uit het dorp. Later wilden de meiden ook nog even voetballen, tegen de kids. Een groot feest 🥳

Met de busjes reden we terug naar het begin van de township. Een paar kinderen uit het dorp wilden graag meerijden, wat erg gezellig was. Als afsluiter kregen we nog een keer dans en zang, klapten we hard mee en maakten we een groepsfoto. Tot slot namen we afscheid met wat knuffels en laatste foto’s, en toen waren we weer een ervaring rijker.

Het avontuur was nog niet voorbij, want Sakumzi nam ons mee naar Motherwell, de township waar hij is opgegroeid en waar meerdere van zijn schilderingen te vinden zijn. Dit township voelde stedelijker en drukker: meer getoeter, meer blikken naar ons. We stopten bij zijn eerste schildering, een portret van Nelson Mandela met de uitspraak Ubuntu: ik ben, want wij zijn. Waar wij Nederlanders behoorlijk individualistisch ingesteld zijn, leeft men hier écht vanuit het idee dat je het samen doet 🤝 Onderweg sloot een vrouw uit de township zich aan. Ze reed mee naar een speeltuin, gebouwd door de overheid, die was versierd met schilderingen van Sakumzi. Ze wilde graag met ons op de foto. Zo gezegd, zo gedaan 📸

Het was een bloedhete dag en we hadden veel water nodig. Siem was hierbij onze sterke man die telkens hielp met het dragen van de waterflessen. Esmee had hierdoor vooral een waterparcoursprobleem: voor haar voeten stonden zoveel flessen dat ze telkens moeite had uit de bus te stappen. Maar vol indrukken (en zweet) zakten we vermoeid neer in de busjes. De avond sloten we af met lasagne en een verfrissende duik in het zwembad. De eerder gekochte voetbal kwam hier opnieuw goed van pas ⚽

Nu rest ons nog één laatste nacht voordat ons avontuur in Elundini begint.