DAG PARAMARIBO, HALLO GUNSI!

We begonnen de dag volledig in Surinaamse stijl: de buschauffeur had zich verslapen en kwam een half uur te laat! Gelukkig stond de groep wel keurig op tijd klaar om te vertrekken. Met bussen vol backpacks en boodschappen vertrokken we richting Atjoni, om daar de boot te nemen naar Gunsi. Onderweg kochten we nog de laatste snacks om de tijd in de jungle door te komen en mochten we naar de wc bij een gebouw dat uiteindelijk een politiebureau bleek te zijn. Het tweede busje koos voor een natuurlijke plasplek. Toen Cas zei dat hij zijn anaconda moest uitlaten, kwam onze lokale gids Euritha niet meer bij van het lachen!

In Atjoni bezochten we eerst nog een middelbare school, maar door onze vertraging was de school net uit toen wij daar rond 13.00 uur aankwamen. Gelukkig stonden de docenten ons op te wachten en kregen we een leuke rondleiding langs de lokalen, met uitleg over de school. Hoewel de school in opzet veel lijkt op het C.T. Stork, ziet alles er toch heel anders uit. We zagen onder andere een kooklokaal, een werktuigbouwkundelokaal en een verzorgingslokaal.

Na dit interessante bezoek was het tijd om met onze nasi- en bamilunchboxjes op de korjalen te stappen. De boottocht was prachtig: midden over de rivier, dwars door de jungle. Na het passeren van een aantal dorpjes kwam uiteindelijk Gunsi in zicht!

Toen we uit de boten stapten, vormden we met z’n allen een ‘treintje’ om alle bagage naar onze gastgezinnen te brengen. Het eerste cultuurverschil was meteen merkbaar: wij hadden er flink wat moeite mee, terwijl de lokale bevolking dit bijna rennend deed! Sommigen zelfs met een sixpack water, zonder handen, op hun hoofd. Daphne wilde dit ook wel proberen en Tess liep al snel met twee lokale kindjes aan de hand.

Daarna was het spannende moment aangebroken om kennis te maken met onze gastgezinnen. We speelden samen een leuk balspel om elkaars namen te leren en daarna maakte iedereen kennis met zijn of haar gastmoeder.

Samen met de gastmoeders liepen de reizigers naar hun huis voor de komende nachten. Dat was toch even wennen, want de meeste huizen waren vrij basic. Sommigen slapen in hangmatten, anderen in een stapelbed, maar Damian en Thijs hadden het meest luxe huis, met zelfs een tv waarop de Champions League te zien was!

Na het klaarmaken van de slaapplekken verkenden de meesten het dorp of kletsten ze met hun gastmoeders. Dat was voor sommigen wel lastig, omdat de gastmoeders gewend zijn hun eigen lokale taal te spreken. Sam, Douwe, Cas en Damian maakten al snel vrienden met de lokale kinderen, die vervolgens zonder schaamte scheetjes lieten op hun schoot!

Voor het avondeten verzamelden we ons met z’n allen en aten we cassavesoep. Daarna barstte er een tropische regenbui los. Renske vroeg nog: “Mevrouw, weet u wanneer het stopt met regenen?” Helaas hebben ze hier geen Buienradar!

Toen was het tijd om naar bed te gaan voor de eerste overnachting bij onze gastgezinnen. Eens kijken hoe die hangmatten slapen. Welterusten!